ประมวลแพ่งเมื่อไม่ได้เขียน
第 17 條
第 二 章 勞動契約
ค่าชดเชยการเลิกจ้างเป็นเงินที่กฎหมายนี้กำหนดเป็นพิเศษ การจ้างแรงงานแพ่งไม่มีมาตราที่ตรงกัน เกณฑ์คือทุกครบหนึ่งปีได้ค่าจ้างเฉลี่ยหนึ่งเดือน ส่วนที่ไม่ครบปีคิดตามสัดส่วน ไม่ถึงหนึ่งเดือนให้นับเป็นหนึ่งเดือน และต้องจ่ายภายในสามสิบวันหลังเลิก มาตรา 199 เป็นเพียงโครงทั่วไปของสิทธิเรียกให้ชำระ มาตรานี้ไม่ได้เขียนอายุความ มาตรา 125 คือสิบห้าปี โดยข้อยกเว้นว่าถ้ากฎหมายกำหนดสั้นกว่า ให้ใช้ระยะนั้น มาตรา 126 ใส่เงินบำเหน็จออกจากงานและหนี้ที่ชำระเป็นงวดภายในหนึ่งปีไว้ที่ห้าปี ค่าชดเชยตกอยู่แบบใด ทางปฏิบัติยังถกเถียง ตารางนี้ไม่ตัดสินว่าสิทธิเรียกร้องหนึ่งยังอยู่หรือหมดแล้ว
ตัวบท
雇主依前條終止勞動契約者,應依下列規定發給勞工資遣費: 一、在同一雇主之事業單位繼續工作,每滿一年發給相當於一個月平均工資之資遣費。 二、依前款計算之剩餘月數,或工作未滿一年者,以比例計給之。未滿一個月者以一個月計。 前項所定資遣費,雇主應於終止勞動契約三十日內發給。
เปิดฐานข้อมูลกฎหมายแห่งชาติ第 199 條
ฝั่งประมวลกฎหมายแพ่ง債權人基於債之關係,得向債務人請求給付。 給付,不以有財產價格者為限。 不作為亦得為給付。
第 125 條
ฝั่งประมวลกฎหมายแพ่ง請求權,因十五年間不行使而消滅。但法律所定期間較短者,依其規定。
第 126 條
ฝั่งประมวลกฎหมายแพ่ง利息、紅利、租金、贍養費、退職金及其他一年或不及一年之定期給付債權,其各期給付請求權,因五年間不行使而消滅。